افراط

افراط

در این وضعیت، خشم بر انسان غلبه می کند، تا آنجا که اعمال و کردار فرد از کنترل عقل و دین و تبعیت از آنها خارج می شود. شخصی که در این حالت است، بینش درستی ندارد و فکر و نظر و تصمیم مناسبی نیز نخواهد داشت، در ضمن، هیچ گونه پند و نصیحتی بر او اثر نخواهد کرد. پی آمدهای این نوع خشم عبارتند از: رنگ پریدگی، لرزش اندام ها، خارج شدن اعمال از مدار نظم و ترتیب، تشویش در حرکات و گفتار، ناسزا گویی و حالت تهاجم.

امام صادق علیه السلام از رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله نقل کرده است که ایشان فرمود: «غضب ایمان را تباه می سازد، آن چنان که سرکه، عسل را فاسد می کند.» بنابراین، این مرتبه از خشم ناپسند است و در آیات و روایت ها سرزنش شده است و انسان نیز باید همواره در کنترل آن بکوشد.

منبع:http://yahari.blogfa.com/post/33