دیدگاه اسلام در مورد خشم

دیدگاه اسلام در مورد خشم

در متون دینی اسلام خشم را به «غضب و غیظ» تعبیر می کنند. دانشمندان و علمای اسلامی خشم را یکی از نعمت های بزرگ خداوند می دانند که در وجود انسان ها به ودیعه نهاده است و به واسطه آن، انسان برای بقای خویش، در برابر ناملایمات طبیعت تلاش می کند و به کمک آن به بازسازی و آبادی دنیا و آخرتش مشغول می شود. جهاد با دشمنان، حفظ نظام بشر، امر به معروف و نهی از منکر، اجرای تعزیرات، دفاع از جان و مال و جهاد با نفس فقط به کمک و یاری این غریزه ممکن می گردد و اگر غریزه خشم نبود، بشر رو به نابودی و تباهی می گذاشت. همچنین خداوند در قرآن کریم می فرماید: «و الکاظمین الغیظ؛ و کسانی که خشم خود را فرو می خورند.»آل عمران: 134) و نفرموده کسانی که فاقد خشم و غضب هستند. ائمه معصومین (ع) در مورد خشم و غضب احادیثی را بیان فرموده اند که خشم و غضب را موردنکوهش بسيار قرار داده اند که ذیلاً به چند نمونه از آن اکتفا می کنيم:

1- در قرآن کریم آمده است: بشتابيد به سوی آمرزش پروردگار خود و بهشتی که برای آن دسته از متقين آماده شده است که در حال راحتی و سختی انفاق می کنند و خشم خود را فرو ميبرند و از مردم عفو می کنند.

2- پیامبراکرم(ص) فرموده اند: از خرد راه جویید تا راهنمایی گردید و فرمانش سر متابید که پشیمان بگردید.

3- حضرت علی (ع) می فرمایند : خشم و غضب کلید همه بدیهاست .

4- امام صادق (ع) می فرمایند : خشم بی جا نور را از دل دانا می برد ، آنکه بر خشم خود چیره نباشد ، مالک خرد خویش نیز نیست.

5- امام صادق (ع) می فرمایند : با ایمان کسی است که در هنگامه خشم ، از حق عدول نکند .

در اینجاممکن است سوالی به ذهن خوانندگان خطور نماید و آن اینکه اگر غضب تا این اندازه در منطق اسلام نکوهیده شده پس به چه علت خداوند در وجودانسان قرار داده است ؟

در جواب باید گفت که اصل غضب مانند سایر غرائز همچون شهوت، آرزو، و غيرت و ... نه تنها موردنکوهش اسلام واقع نگردیده، بلکه نيکو نيز شمرده شده، ليکن آن چيزی که در اسلام مذمت شده عدم کنترل غرائز و از آنجمله غضب است؛ و یا استفاد? نابجا از غرائز مانند غضب آلوده شدن بخاطراموردنيوی.

خشم و غضب به اسب سرکشی می ماند اگر بر آن لجام نهند و زین کنند و مهارش را در کف داشته باشند راهواری می کند وگرنه باعث خواری و موجب هلاکت است و مرکوبی است که راکب را با سر بر زمین در می افکند. چرا که خشم بی مهار نوعی جنون است و به جاری آنکه در خدمت فضیلت ها در آید ، خدمتگزار پستی ها و رذیلتها خواهد شد. بشر در حالت عادی دست به جنایت نمی آلاید بلکه تنها در حالت بحرانی و بی خودی است که خون چشم را می گیرد و دیدگاه عقل را می پوشاند و سینه را از خشمی طوفانی می جوشاند و جنایتی پیش می آید. در همین حالت اگر نیروی چون ایمان یا عقل ، خشم را مهار کند هرگز حادثه ای پیش نخواهد آمد تا پشیمانی به بار آید.

خویشتنداری به هنگام خشم ، انسان را از سقوط در پرتگاه هلاکت ، باز می دارد.

حضرت علی (ع)

منبع:http://yahari.blogfa.com/post/33